ستاره چکیده

خدای گمشده ام

برای تو می نویسم

به یاد روزهای عاشقی من و تو

و به یاد شبهایی که نمره دیکته  فردایم را سپرده بودم به تو

و نذرهای کودکانه پنج تومانی ام برای صدآفرین ریاضی

برایت می نویسم امشب

بعد از هزارها شب جدایی

و هزارها صبح تنهایی و درد

هنوز باد صدای شعرهای کودکانه ام را برایت می آورد ؟

و هنوز قاصدک هایی که برایت فرستاده بودم را روی تاقچه ات نگه داشته ای؟

حالا خیلی شب است بی صدا و غرق در اشک خوابم برده

و منتظر بوسه هایت نمانده ام

و قرن هاست انگار شعری برایت نخوانده ام

و مرگ آنقدر تلخ و گزنده بوده که هرگز باور ندارم پرواز باشد

انگار نیستی خدایا

با این حجم تهی از خونابه و اشک و شرم

با بی وطنی و آوارگی در خانه ام

و با تنهایی و بی صدایی هایم

چه طور می شود هنوز شعر عاشقانه بخوانم؟

و از باد بخواهم قاصدکم را برساند به دست تو؟

و چه طور هنوز سودای پرواز در سرم مانده باشد؟

مگر هنوز خانه ات پشت ابرها ست؟ نه البته که نیست

و مطمئنم خانه ات لا اقل این دور و برها هم نیست

یکدفعه گم شدی

و باورکن من هیچ نمیخواستم بی خدا باشم

اما با این هجوم تلخ ملخ ها گندمی برایم نماند

و دل گرمی که برایت عاشقی کند

و خانه ام سیاه شد از هجوم ملخ ها

و روز به روز دردهایم انباشته شدند

و تو هیچ بارانی نفرستادی

و هیچ رسم عاشقی به جا نیاوردی

 و من آنقدر چرخیدم و گم شدم و چرخیدم و گم شدم

که سالها گذشت و تو هیچ نبودی انگار

امشب باز هوایت را دارم

و باز تنم از هجوم غصه ها فشرده می شود

و باز دلم تنگ است

تنگ روزهایی که آرام و مقتدر و مهربان پادشاه دنیایم بودی

دنیای این روزهایم خدایا پادشاه نه,تنها یک خدای نزدیک  عادل می خواهد

خانه ام را برگردان

دل بسته ام به رایحه ملایم burbury,the Beat که هر از گاه با تکان تکان ناخودآگاه دستم میپیچد در هوا و من دلم کسی را می خواهد که ببویدم .ببوید و هیچ نگوید.ببوید و من دلم خوش باشد دفعه بعدی که Chanel,coco mademoiselle ام را از ته کمد در آوردم و پیس پیس روی نبض آئورت گردنی ام افراشتم کسی هست که می فهمد این بو فرق می کند.همین.

میدونی؟باید زندگیتو نجات بدی دخترک.باید زندگیتو عوضش کنی یه جور که خودتم نشناسیش.یه جور که از این اوضاع درب و داغون بیای بیرون و همه چی رو درست کنی و روبه راه کنی.میدونی تو بیشتر از اینا حقته.حقت نیست که همیشه غصه دار باشی و گریه کنی.حقت این نیست.تو باید خوش باشی.باید از زندگیت لذت ببری.عید نزدیکه می خوام تا اون موقع اماده باشی واسه عوض شدن.واسه سلام کردن به خوشبختی.واسه یه دنیای خوب جدید.

دوست دارم دخترک.چشمای غمزدتو و با کله شقی بی دلیلو با لجبازیاتو.دوست دارم دخترک.بهتر شو.

جمعه روز دلگیریه.گذشته از این که این چند وقت دلگیر بوده و این بی تصمیمی و شک و تردید منم به همه اینا اضافه میشه…چند وقتی هست به NBDE فکر می کنم و دارم وبلاگ  دکتر رحیمی  رو زیرورو می کنم و هزارتا سوال و هزار جور شک و تردید میریزه تو دلم…نمیدونم آخرش چی میشه فقط اینو خوب میدونم که نمی خوام این دفعه مثل قریب به اتفاق تصمیمای زندگیم اشتباه کنم.مثل تصمیم احمقانه و لجوجانه ای که واسه تزم گرفتم…مثل خیلی تصمیمای دیگه که گفتنشون فقط اعتماد به نفسمو له تر می کنه…علاوه بر این که تصمیم مهاجرت تصمیم خیلی خیلی گنده ایه! انقدر که شبا حتی تو خوابم ذهنمو مشغول کرده و رسما گند زده به آرامش زندگیم! یعنی می خوام بگم این روزا افتادم تو یه ملغمه ای از نگرانی تز و نگرانی های ترم آخر و استرس دفاع و این بی کسی و تنهایی و فکر هزینه مهاجرت که قرض کردنش میبرتم زیر بار مسئولیت و شک به خودم که با این همه وابستگی به خانوادم چی کار کنم و عذاب وجدانی که از تنها گذاشتنشون می گیرم و خلاصه بد شده اوضاع زندگیم…بد!

دلم یه ذره آرامش می خواد.یه  فلاسک چای داغ و یه باکس! کیت کت شیری خوشمزه و یه سیزن کامل سریال فرندز که بشینم پاش و هی چای بخورم و کر کر به شوخی های مثبت هیجده شون و به الکی خوش بودنشون و به باحالی شون بخندم و یادم بره چه گهی شده زندگیم!

یک و نیم نصفه شبه.دارم آهنگ ترس شادمهرو واسه بار صدم گوش می کنم.چون می ترسم ستاره.چون کسی پیشم نیست. پنجره رو باز گذاشتم.خیلی زوده اگه بگم بوی عیدو دارم می شنوم؟خیلی مسخرس اگه بگم همیشه قبل از عیدا من هوس عاشقی می کنم؟نمیدونم.بی خودی دلتنگم.دلتنگ خیلی چیزا که اگه بخوام همشونو بنویسم چند هزار کلمه میشه؟و بعد خیلی وقتا فکر می کنم بیشتر از همه دلتنگ یه چیزم: خودم.دلتنگ دختری که می خواستم بشم اما نشدم…نشدم و هرچی تلاش هم می کنم دارم هرروز ازش دورتر می شم…باید یه شب از دختر رویاهام بنویسم.از دختر ساده دوست داشتنی عاشق پرشور و شری که می خواستم بشم.نه این دختر تنهای افسرده غصه دار سرد.باید یه روز بفهمم دختر رویاهام که تو دلم زندگی می کنه چرا نمی خواد خودشو نشون بده؟چرا نمی خواد زندگی بی رنگ و بی صدا و یکنواختشو عوض کنه؟چرا دختری شدم که با یه تز لعنتی (با درجه سختی متوسط به نظر خودم )باید اینهمه احساس بدبختی بهش بده؟و تنها آرزوم بشه تموم کردن و دفاع کردن از یه تز…این بود چیزی که می خواستم بشم؟رویاهای کوچیک؟بدبختی های بی خود و بزرگ؟تنهایی طولانی و پاتولوژیک؟

دلم خیلی تنگه.امشبم مثل هرشب تموم میشه و یه صبح بی خود دیگه دنبالش میاد.دارم همه چی رو خراب می کنم ستاره.همه رویاهاتو.همه زندگیتو ستاره.ستاره چکیده.

باید یه روز همه چی رو درست کنم.باید دختر رویاهامو بیدار کنم.یه روز …

چند وقتی هست که وبلاگ قبلیمو حذف کردم .خیلی وقتها پیش میاد که دلم واسه نوشتن اونجا و کامنتای دوستام خیلی تنگ میشه ولی هنوزم فکر می کنم کار درستی کردم و چراش بماند…

اومدم اینجا که باز بنویسم.اومدم که تیکه های قلبمو بنویسم.وقتی درد دارم بنویسم.غصه هامو بنویسم.خوشحالی هامو بنویسم.دنیای تنهامو بنویسم.

بنویسم که یادم بماند.یادم بماند روزها و شبهایی که داشته ام.

برای ستاره می نویسم…ستاره چکیده دلم.